سیاست دینی
دلهاي نگران

در ايام امتحانات مدارس، وقتي نوبت هر امتحاني فرا مي رسد، معمولاً آن دانش آموزاني كه درس را به طور كامل خوانده و خوب فهميده اند، با خيالي آسوده و راحت در جلسه امتحان حاضر مي شوند و با اعتماد به نفسي كه در خود سراغ دارند، پاسخ سؤالات را بسيار دقيق مي نويسند و دغدغه اي هم براي اطلاع از نتيجه امتحان ندارند، چون خود مي دانند كه چه كرده اند و چه نمره اي مي گيرند، اما در نقطه مقابل، دانش آموزاني قرار دارند كه اوقات گرانبهاي ويژه مطالعه را به بطالت گذرانده و در روز امتحان با انباني خالي و با دلهره و اضطراب در جلسه حاضر مي شوند و به خاطر عدم اعتماد به نفس، همان اندك دانسته هاي خود را نيز از ياد مي برند و دست به تقلب مي زنند! و پس از خاتمه امتحانات هم طاقت از كف مي دهند و بي صبرانه منتظر اعلام نتايج هستند و به هر همكلاسي و يا معلمي مي رسند از نتيجه امتحانات مي پرسند.
قضيه انتخابات رياست جمهوري نيز تا حدودي به همين امتحانات مدارس شباهت دارد و افراد و گروه هايي كه وظايف و تكاليف خود را به نحو مطلوب انجام داده و صادقانه به مردم خدمت كرده اند، چندان دغدغه اي در مورد انتخابات و نتيجه آن ندارند و بالعكس افراد و جريان هايي كه فرصت سوزي كرده و دوران طلايي خدمت به مردم را به بطالت گذرانده اند، در اضطراب و نگراني به سر مي برند و به محض اين كه فرصتي به دست مي آورند از انتخابات و نامزدها سخن مي گويند و به گمانه زني درباره نتايج آن مي پردازند.
چند ماه قبل كه بيش از يك سال تا زمان برگزاري انتخابات رياست جمهوري فاصله داشتيم و فضاي جامعه اصلاً فضاي انتخاباتي نبود، براي نخستين بار برخي از افراد وابسته به طيف افراطي جبهه دوم خرداد بحث انتخابات را مطرح كردند و روزنامه هاي وابسته به اين جريان نيز به آن پروبال دادند و اين روزها هم همين طيف كه اكثريت آن را افراد نوكيسه و تازه به دوران رسيده تشكيل مي دهند بيش از ساير گروه هاي سياسي به جنجال آفريني و هوچي گري در حواشي انتخابات مي پردازند و پيداست كه احساس و اضطراب در ميان افراد اين طيف، جايگزين انديشه، خردورزي و اعتماد به نفس شده است و تسلطي بر گفته ها و نوشته هاي خود ندارند. يكي براي حضورش در انتخابات، شرط و شروط تعيين مي كند، ديگري از احتمال تحريم انتخابات سخن مي گويد، يكي از احتمال رد صلاحيت ها و بسته بودن فضاي انتخابات سخن به ميان مي آورد، آن يكي جعل خبر مي كند و نظرسنجي هاي دروغين منتشر مي سازد و اينها عمدتاً كساني هستند كه با طبقات مرفه و بي درد جامعه گره خورده و خود نيز مال و منالي به هم زده اند!
تمام دغدغه اين افراد و گروه ها آن است كه مبادا سكان قوه اجرايي كشور در دست اصولگرايان قرار گيرد و سفره پر از نان و نعمتي كه تاكنون اينان گردش نشسته بودند، جمع شود! تمام دل نگراني و سراسيمگي اينها كه از طريق رانت هاي دولتي، حراج شركت ها و كارخانجات در پوشش خصوصي سازي، بده وبستان هاي سياسي و مالي، شركت در مناقصه ها و مزايده هاي صوري و خلاصه از مسيري ناسالم و غيرطبيعي به ثروت هاي بادآورده و موقعيت هاي بالا دست يافته اند، به خاطر اين است كه مبادا اوضاع در آينده به گونه اي رقم بخورد كه دست تعدي اينان به كاسه فراخ دولت قطع شود و اينان نتوانند بر شمار املاك و مستغلات و اندوخته هاي بانكي خود در داخل و خارج از كشور بيفزايند.
آقاي علي لاريجاني رياست محترم سابق سازمان صداوسيما در خاطرات خود (يكشنبه 15 اسفند 72) درباره يكي از جلسات هيئت دولت مي نويسد: «آقاي روغني زنجاني رئيس سازمان برنامه و بودجه، نحوه فروش اقساطي سهام شركت هاي دولتي به بخش خصوصي را اعلام كرد، از 3 طريق بورس، مزايده و مذاكره! كه بخش آخر قدري عجيب است!» حال چه تعداد از كارخانجات و مؤسسات دولتي به روش مذاكره و به چه افراد و جريان هايي واگذار شده، خدا مي داند! و آيا هنوز هم اين روش مذاكره وجود دارد يا جايگزين بهتري پيدا كرده است؟!
سال ها قبل يكي از تئوريسين هاي آمريكايي در مقام تضعيف و استحاله نظام جمهوري اسلامي از درون، گفته بود كه ما بايد تمام تلاش خود را براي تشكيل يك طبقه مرفه در ايران كه عمدتا از مديران حكومتي هستند به عمل آوريم و از طريق آنها، اهداف خود را دنبال كنيم. آن تئوريسين آمريكايي معتقد بود كه وقتي بخشي از مديران حكومتي به زندگي اشرافي آلوده شوند و در عيش و تنعم و سرمستي ثروت به سر برند، ايمان و اعتقادات ديني، روحيات اجتماعي و مردم گرايانه و حتي تعلقات ملي و سرزميني، در ميان آنان كم رنگ مي شود و از آن به بعد، امكان بروز هر چيزي وجود دارد!
سراسيمگي و اضطرابي كه اين روزها در اردوگاه مرفهان بي درد و طبقه نوكيسه در قبال انتخابات رياست جمهوري ديده مي شود، در جبهه اصولگرايان و خدمتگزاران واقعي ملت و همچنين در ميان اكثريت مردم كه طبقات متوسط و كم درآمد جامعه را تشكيل مي دهند، وجود ندارد و پيداست كه مردم از همين حالا، انتخاب خود را كرده اند و مي دانند چه فرد و با چه گرايشي را بر مسند رياست جمهوري بنشانند كه گرفتاري ها و مشكلات مردم را درك كند و نه در حرف و شعار، بلكه در عمل خدمتگزار ملت باشد و بيت المال را به حلقوم زراندوزان و رفقاي گرمابه و گلستان خود نريزد.
طبقه نوكيسه اي كه طي 15 سال گذشته از رهگذر پاره اي سياست هاي غيرمعقول دوران سازندگي و اصلاحات، ظهور پيدا كرده و تار و پود خود را گسترش داده است، با وجود داشتن پول و ثروت، نفوذ سياسي و رسانه اي و همچنين حضور در پست هاي دولتي، در برابر اقدامات اصولي و مردمي كه به حفظ حقوق بيت المال، رفاه عمومي و آباداني كشور مي انجامد، بسيار سست و شكننده است و خانه عنكبوتي را مي ماند كه با وزش يك باد فرو مي ريزد!
چند روز قبل وزير جديد راه و ترابري در اقدامي شايسته، يكي از معاونين منصوب از سوي وزير سابق را كه ساختماني 13 ميليارد توماني را خارج از چارچوب قوانين موجود، خريداري كرده بود، از كاربركنار كرد. اين حركت با اقبال عمومي مواجه شد و نشان داد كه مجلس هفتم در رأي اعتماد خود به وزير جديد راه، درست عمل كرده است، اما اين تغيير به مذاق برخي افراد و جريان ها خوش نيامد و از جمله روزنامه آلوده به رانت هاي نفتي، كه برخلاف نامش غرب را مجيز مي گويد از اين تغيير بر آشفته شد و حتي آن را غيرقانوني قلمداد كرد! وقتي بركناري يك معاون- كه زماني هم معاونت كرباسچي در شهرداري تهران را عهده دار بوده است- اين چنين يك جريان وابسته به طيف مرفه در جبهه دوم خرداد و همسو با ليبرال ها را برآشفته و دل نگران مي سازد، پيداست كه سپردن اداره مهمترين قوه كشور از سوي مردم به دست نامزد اصولگرايان، با دل هاي مضطرب و نگران مرفهان بي درد و افراطيون جبهه دوم خرداد چه ها خواهد كرد!
به هر حال، دستپاچگي و كلافه بودن مدعيان اصلاحات از انتخابات نهمين دوره رياست جمهوري، امري طبيعي است. كارنامه آنها پيش روي ملت قرار دارد و در اين كارنامه، به عملكرد افراطيون اين جبهه، جز نمرات زير ده، تعلق نمي گيرد. اينها به رغم در اختيار داشتن مجلس و دولت و بهره مندي از پول و اعتبار فراوان و بهترين موقعيت از لحاظ درآمدهاي نفتي، براي كاهش تورم، گراني، حل مشكلات معيشتي مردم، مسئله بيكاري، فساد اقتصادي و ديگر معضلات جامعه، اقدامات شايان توجهي به عمل نياوردند و پرواضح است كه همانند دانش آموزان تنبل و درس نخوان در روز امتحان، دل واپسي و اضطراب داشته باشند، اما بهتر است به جاي اين كه از ديگران عيب و ايراد بگيرند، خود را ملامت و سرزنش كنند!

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۸ اسفند ،۱۳۸۳ - جواد مالداران